شمارهٔ ۱۶ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
تا عشق تو دلرباست ما را
بیداد تو جانفزاست ما را
چون لاله دل به خون تپیده
با داغ تو، آشناست ما را
گستاخ به سنبلت وزیده
صد عربده با صباست ما را
صد میکده خون به ساغر دل
زان لعل کرشمه زاست ما را
صد شور به جیب داغ ناسور
زان طرّهٔ مشکساست ما را
دل بی تو چو شیشهٔ شکسته
در گریهٔ های هاست ما را
گل گوش نمی دهد به بلبل
تا خامه سخن سراست ما را
جمشید جهان متاع فقریم
دل جام جهان نماست ما را
از کاوش غمزه، شکوه ای نیست
داد از دل بی وفاست ما را
بخروش حزین که ناله تو
با گوش، خوش آشناست ما را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به عشق و درد ناشی از آن اشاره دارد. شاعر از دلربایی و زیبایی معشوق سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که عشق او هم سبب شادابی و سرزندگی است و هم موجب رنج و درد. او به حسرت و غم ناشی از دوری از معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش مشابه شیشه شکسته است. همچنین، شاعر از ناله و غم‌هایش می‌نالد که در این غم، معشوقش را به یاد می‌آورد و به زیبایی‌های او اشاره می‌کند. در کل، شعر ترکیبی از شور و درد عاشقانه است که بیانگر عمق احساسات شاعر است.