شمارهٔ ۱۸۷ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
یا رب این غنچه دهن مست ز میخانهٔ کیست؟
عهد و پیمان لبش با لب پیمانهٔ کیست؟
دست بی باک که با سنبل او گستاخ است
طرّه ی خم به خمش در شکن شانهٔ کیست؟
بادهٔ ناب، چنین هوش نمی پردازد
دلم از خود شده جلوه مستانه کیست؟
ناله ای هست ز پی قافلهٔ ناز تو را
این جرس نیست، ندانم دل دیوانه کیست؟
جلوه، زد جوش حزین ، از دل نازک ما را
آخر این شیشه ببینید پریخانهٔ کیست؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و شوق به معشوق است. شاعر با نگاهی شاعرانه و رمزآلود از زیبایی‌های محبوب خود سخن می‌گوید. او به غنچه‌ای اشاره می‌کند که در حال مستی است و به دنبال شناخت پیمان لب و باده ناب می‌گردد. شاعر به ویژگی‌های ظاهری محبوب و تاثیر آن بر دل خود اشاره می‌کند و احساسات عاشقانه‌اش را در برابر این زیبایی‌های دل‌فریب بیان می‌کند. همچنین، او به ناله‌ها و احساسات درونی‌اش اشاره دارد و از جستجوی خوشی و زیبایی در معشوق می‌گوید.