شمارهٔ ۲۹۵ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
از مزرع آمال چه امّید برآید
نخلی که در آن ریشه کند، بید برآید
نه جلوهٔ برقی، نه هواداری ابری
بی برگ گیاهم به چه امّید برآید
بی فیض تر از میکدهٔ ماه صیامم
تا از افق جام، مه عید برآید
گر جام کند جلوه گری در کف ساقی
بانگ طرب از دخمهٔ جمشید برآید
دارد سخنی درگره گوشهٔ ابرو
مقصود از این بیت به تعقید برآید
ساغر چو زند، شیشهٔ گردون شکند می
ساقی چو شود، جام به جمشید برآید
ما راست حزین ، سرو ریاض دل حیران
آزاده جوانی که به تجرید برآید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف ناامیدی و یأس پرداخته و از مفاهیم مختلفی مانند عشق، خوشی و گذر زمان سخن می‌گوید. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که با وجود تلاش‌ها و آرزوهایش، هیچ امیدی به تحقق آن‌ها نیست، چرا که زمینه‌ها و شرایط لازم برای رشد و شکوفایی فراهم نیست. او اشاره می‌کند که در میکده هم کمبود فیض و لذت احساس می‌شود. همچنین، در بیت‌هایی به نقش ساقی و جام و یادآوری جمشید، نمادهایی از شادی و هنر در فرهنگ ایرانی، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از حالت حزینی و حیرتی که در دلش وجود دارد می‌گوید و به دنبال آرامشی درونی است که در شرایط فعلی دشوار به نظر می‌رسد.