شمارهٔ ۳۲۹ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تشنگی و craving جگر شاعر اشاره دارد که از عشق معشوق خود سیراب می‌شود. شاعر از اینکه می‌خواهد در کنار دوستانش خوشی‌هایی را تجربه کند، غمگین نیست. او به ایام گذشته اشاره می‌کند که در آن روزها از تنهایی و عزلت رنج می‌برده و حالا با وجود معشوقش به عبادت و محبت نزدیک می‌شود. همچنین به تاریکی شب و روشنایی شمع که عشق را به نمایش می‌گذارد، اشاره دارد. شاعر می‌گوید زاهدی که از عشق بی‌خبر است، تنها به خواب غفلت فرو رفته و دل او هنوز زخمی‌ست. در نهایت، او به این نکته می‌پردازد که خشکی زهد اگر به عشق نپیوندد، می‌تواند دل را افسرده کند و او از زهد خشک حذر می‌کند.