شمارهٔ ۳۷۶ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف احساسات عاشقانه و بی‌قراری شاعر در عشق می‌پردازد. شاعر به یاد وصالی دلنشین است که از هجران بی‌خبر بود و حسرت آن را می‌خورد. او به زیبایی‌های عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که در بستر وجودش دیواری نیست که مانع دیدار یار شود. عشق و زیبایی در او تجلی می‌کند و او به این احساسات غم‌انگیز اشاره می‌کند که کاملاً درونی هستند. شاعر همچنین از سختی‌های عشق و فقدان یار سخن می‌گوید و می‌فهماند که این همه احساسات و دردها به دلیلی وجود ندارد، زیرا او و یار هیچ فاصله‌ای ندارند و همه چیز در دل اوست.