شمارهٔ ۴۳۴ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
نگه، رنگین‌تر از گل می‌کند رویی که او دارد
ز دل صد پرده نازک‌تر بود خویی که او دارد
سیه‌روز و دماغ‌آشفته و خاطرپریشانم
چنین می‌پرورد بخت مرا مویی که او دارد
رم وحشی نگاه او به وحشت داده آرامم
غبارم را به شور آورده آهویی که او دارد
جبین کعبه و دیر است بر خاک نیاز او
چه محراب است یارب طاق ابرویی که او دارد
ندارد گر نظر بر ما، تغافل نیست کارافزا
نگه را می‌فریبد چشم جادویی که او دارد
نسیم پیرهن سر در گریبان دزدد از خجلت
به کنعان می‌فشاند آستین، بویی که او دارد
حزین آشفته‌حالم، آه از آن دامن‌فشانی‌ها
به طوفان می‌دهد خاک مرا کویی که او دارد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و ویژگی‌های خاص کسی است که شاعر به او علاقه‌مند است. شاعر از رنگ و زیبایی چهره‌ی آن شخص می‌گوید و تأثیر عمیقی که بر او دارد. او اشاره می‌کند که هر چه در دلش دارد، تحت تأثیر این شخص قرار گرفته و حالش آشفته است. نگاه و رفتار آن فرد، آرامش و وحشت را به او می‌دهد و زیارت‌های معنوی مانند کعبه و محراب را به ابروهای او تشبیه می‌کند. شاعر همچنین به قدرت جادویی نگاه آن شخص اشاره می‌کند که او را فریب می‌دهد. در نهایت، شاعر از حال نرم و آشفته‌اش می‌نالد و تأثیر عمیق عشق را بر روح و روانش بیان می‌کند.