شمارهٔ ۴۸۶ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
باد صبا فسانهٔ زلف تو ساز کرد
پیغام آشنا، شب ما را دراز کرد
گردید قسمتم ز ازل عشق شعله خو
ساقی مرا به جرعهٔ می جانگداز کرد
افزون شد از بهار خطت، شور عاشقان
نیرنگ باغ، نالهٔ مرغان دراز کرد
گویا لبالب از می عجز و نیاز بود
پیمانه ای که چشم تو را مست ناز کرد
مگشای لب به قصهٔ راز نهان حزین
نتوان حدیث شوق به عمر دراز کرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی‌های عشق و تاثیرات آن بر زندگی می‌پردازد. باد صبا پیغامی از معشوق می‌آورد که شب را برای او طولانی‌تر می‌کند. عشق در وجود شاعر شعله‌ور است و او را به نوشیدن می‌خواند. زیبایی معشوق سبب شور و شوقی در دل عاشقان می‌شود و ناله‌های پرندگان نیز نمایانگر این عشق است. در ادامه، شاعر از لبی که پر از شراب عشق است می‌گوید و می‌خواهد راز عشق را تنها برای خود نگه دارد، زیرا این عشق و شوق در زندگی‌اش بسیار عمیق و مهم است.