شمارهٔ ۵۲۳ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به احساسات عمیق و دردناکی اشاره می‌کند که ناشی از عشق و ناامیدی است. او بیان می‌کند که در هر شب، اشک‌هایش همچون آب می‌چکد و هیچ چیزی نمی‌تواند او را از این حالت رهایی بخشد. او در آرزوی باده‌ای است که امیدش را تازه کند، اما حتی این آرزو هم به او نمی‌رسد. عشق او چنان او را تشنه کرده که حتی با زخم تیغ هم خونش فرو نمی‌چکد. نهایتاً، شاعر حس می‌کند که نمی‌تواند از زیبایی‌های دهر بهره‌مند شود، زیرا هر چیزی که می‌خواهد، به او آبرو نمی‌بخشد.