نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵۳۴ حزین لاهیجی

حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

ای دل، به ناله از جگر خاره خون برآر

با می، دمار از خرد ذوفنون برآر

شیرین به کام خسرو و ناکام کوهکن

ای رشک، تیغی از کمر بیستون برآر

از نیشتر علاج رگ جان خویش کن

ز الماس، کام خاطر داغ درون برآر

در پای خم نشین و می لعل نوش کن

دست ستیزه با فلک نیلگون برآر

مپسند زیر دست فلک خویش را حزین

از آستین خرقه می لاله گون برآر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر خطاب به دل است که به خاطر درد و رنج باید شکایت کند و از زخم‌های خود سخن بگوید. شاعر از دل می‌خواهد که با نوشیدن می، خود را تسکین دهد و از غم و اندوه رهایی یابد. همچنین اشاره به لذت‌های زندگی دارد و این‌که نباید در زیر فشار فلک (سرنوشت) غمگین بود. در کل، شعر به دنبال تشویق به ترک غم و لذت بردن از زندگی است.