شمارهٔ ۵۸۵ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
سپندآسا در آتشخانه می‌رقص
به بال شعله، چون پروانه می‌رقص
بیفکن خرقه، هنگام سماع است
ز مستوری برآ، مستانه می‌رقص
سرودی نیست به از غلغل می
به پای شیشه چون پیمانه می‌رقص
اگر مست سماعی در ره شوق
به یاهوی دل دیوانه می‌رقص
نه ای کمتر حزین از ذره در عشق
مدام از جلوهٔ جانانه می‌رقص
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف رقصی پرانرژی و آزاد در آتشخانه می‌پردازد. او با الهام از حرکت شعله‌های آتش، رقص را به عنوان نمادی از شور و شوق بیان می‌کند. در این حالت، فرد رقصنده با خیال راحت و با حذف موانع، به شادی و مستی دست می‌یابد. شاعر تأکید می‌کند که این رقص زیباترین سرود است و رقص در عشق و شور زندگی همیشگی است. او به تماشاگران اشاره می‌کند که هیچ‌کس نباید کمتر از ذره‌ای از این عشق و شور حزین باشد.