شمارهٔ ۶۰۶ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
بر سر زدیم لالهٔ داغی به جای گل
داریم گریه ای که بود خونبهای گل
ما و سرود ناله درد آشنای خوبش
تا کی رسد به خاطر دیر آشنای گل
الفت به ساده لوحی ما خنده می زند
ما تکیه کرده ایم به عهد و وفای گل
ته جرعهٔ شراب صبوحی کشیده است
از جام غنچهٔ تو، لب دلگشای گل
شرح حدیث ناز و نیاز من است و تو
بلبل ترانه ای که سراید برای گل
دوران به کام ماست که مرغان مست را
خوش دولتی ست سایهٔ بال همای گل
چون ابر نوبهار ز تاراج دی، حزین
گریم به های های که خالی ست جای گل
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان احساساتی عمیق درباره عشق و فقدان می‌پردازد. شاعر به تازگی داغی را به جای گل تجربه کرده و در حالی که گریه می‌کند، یادآور می‌شود که خونبهای این گل از بین رفته است. او به سرود ناله‌اش و درد دل با محبوبش اشاره می‌کند و از طولانی شدن این فاصله گلایه دارد. در این میان، عشقش را ساده‌لوحانه می‌داند و به وفای گل تکیه کرده است. همچنین، شاعر به باده‌گساری و لذت از زیبایی‌های گل اشاره می‌کند و آن را شاهدی بر عشق و ناز و نیاز خود می‌داند. در نهایت، او با اشاره به خوشی‌های زندگی و سایه بال همای گل، خاطرات شیرینش را زنده کرده و بر فقدان گل گریه می‌کند.