شمارهٔ ۶۳۶ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
پیش از ظهور جلوهٔ جانانه سوختیم
آتش به سنگ بود که ما خانه سوختیم
لب ناچشیده از نفس آتشین خویش
چون داغ لاله، باده به پیمانه سوختیم
دل بوده است محفل شمع طراز ما
خود را عبث به کعبه وبتخانه سوختیم
یک شعله برق خرمن دلها بود ولی
ما گرمتر ز سوزش پروانه سوختیم
خوابم حزین ز مصرع وحدت به دیده سوخت
ما خود نفس ز گفتن افسانه سوختیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به احساس درد و سوختن در عشق و وفاداری اشاره دارد. شاعر از آتش عشق و خصلت‌های آن می‌گوید و به وضعیتی اشاره می‌کند که در آن دلها درگیر شور و شوق هستند، اما احساس می‌شود که عشق باعث سوختن و ویرانی شده است. همچنین، شاعر به عدم درک خود از عشق و همچنین گذراندن زمان در کعبه و بتخانه اشاره می‌کند، به گونه‌ای که نتوانسته‌اند به پیمانه‌ای از عشق دست پیدا کنند. در نهایت، خواب حزین و غمگینی را توصیف می‌کند که ناشی از این عشق عمیق و آتشین است.