شمارهٔ ۶۶۵ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر حسرت و غم عمیق شاعر در دوری از معشوق است. او از عشق و آرزوی دیدار معشوق می‌گوید و اشاره می‌کند که این غم به اندازه‌ای است که او مانند شمع در حال سوختن است. شاعر از پریشانی خود در کوچه و بازار به خاطر یاد معشوق سخن می‌گوید و از او می‌خواهد که به ورودی زندگی‌اش بیاید تا دیگر غم نخورد و اشک نریزد. همچنین او به قضاوت‌های ناشی از عشق اشاره کرده و می‌گوید که این حال و روز اوست تا زمانی که به وصل معشوق نرسد. در نهایت، او ابراز می‌کند که در غم عشق خود مانند تیر که از کمان رها می‌شود، اشک می‌ریزد.