شمارهٔ ۶۸۳ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
چقدر حوصله باید که گداز آموزم
تا دو دل را روش راز و نیاز آموزم
لبم از ناله مپرسید که خاموش چراست
به دل تنگ نگه دری راز آموزم
به رخش راه نظر اشک روانم نگذاشت
چه گشاد از سبق گریه که باز آموزم؟
لحظه ای فرصت نازی به پریزاد خیال
طاقتی تا به دل آینه ساز آموزم
نزدم مهر خموشی به لب شکوه حزین
تا مگر رحم به آن بنده نواز آموزم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر درباره لزوم صبر و حوصله برای یادگیری و آموزش راز و راز و نیاز صحبت می‌کند. او به دل تنگش اشاره می‌کند و می‌گوید که با ناله‌های خاموشش، داستان دل‌تنگی‌اش را بیان می‌کند. شاعر می‌گوید که اشک‌هایش مانع از دیدن زیبایی‌ها شده و از ناله‌های خاموشش، دلش می‌خواهد به یادگیری عشق و محبت بپردازد. او در نهایت با بیان درد و غم، تلاش دارد تا رحم و محبت به دیگران را یاد بگیرد.