شمارهٔ ۷ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
می چون سبو کشید، لب می پرست ما
در کارگاه سعی، نجنبید دست ما
ما کرده ایم دانه ی دل در زمین عشق
از آسیای چرخ نیاید شکست ما
امروز، زاهد از لب ما بوی می شنید
ای بی خبر ز بزم شراب الست ما
پا در زمین نشئه ی عشرت فشرده ایم
باشد چو تاک، میکده ها زیر دست ما
خمخانه ها تهی شد و ما تشنه لب حزین
می، شد کبابِ حوصله ی دیر مست ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از عشق و می‌پرستی سخن می‌گوید. او به این نکته اشاره می‌کند که ما در دنیای عشق و لذت پایبند هستیم و به سختی‌هایی که ممکن است در این مسیر پیش بیاید، اهمیت نمی‌دهیم. زاهدان و افرادی که به ظاهر دین‌داری مشغولند، بوی خوش می‌نوشی ما را حس می‌کنند، اما از عمق بزم و لذت‌های واقعی ما بی‌خبرند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که با وجود دشواری‌ها، همچنان به جستجوی عشق و لذت ادامه می‌دهیم.