شمارهٔ ۷۳۲ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
خرقه را در گرو ساغر لبریز کنیم
ما خراباتی و رندیم چه پرهیز کنیم؟
گر صبا بگذرد از تربت ما سوختگان
به هوای رخ زیبای تو گلبیز کنیم
ما که موریم مددگر رسد از خسرو عشق
تختهٔ مشق ستم، سینهٔ پروبزکنیم
گر رسد بر سر ما خسرو شیرین حرکات
سرچه باشد که غبار ره شبدیز کنیم؟
خون ما ریزد اگر ساقی گل چهره به خاک
نوحه بر خویش به بانگ طرب انگیز کنیم
فتنه می بارد از آن نرگس مستانه حزین
به که جا در شکن زلف دلاویز کنیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان حال و هوای عاشقانه و حالتی از عشق و مستی می‌پردازد. در آن، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و از حال خراباتیان و رندانی می‌گوید که در پی لذت و شوق هستند. با بیان تصاویری از طبیعت و عشق، شاعر نشان می‌دهد که حتی مرگ نیز نمی‌تواند از عشق و زیبایی معشوق کاسته باشد. حسرت و شوق در اشعارش موج می‌زند و به وصف بی‌تابی و دل‌باختگی عاشقان می‌پردازد. در نهایت، به چالش‌هایی که از عشق و جاذبه‌ی معشوق به وجود می‌آید اشاره می‌کند و دل‌تنگی و فتنه ناشی از آن را به تصویر می‌کشد.