شمارهٔ ۸۰۰ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از نسرین بری گلگون قبا به توصیف درد و رنج ناشی از عشق و جدایی می‌پردازد. شاعر از سوختن جان و دلش در پی عشق صحبت می‌کند و بیان می‌کند که به خاطر محبت و جدایی، همواره در حال اشک ریختن و عذاب کشیدن است. او به احساس سردرگمی و فقدان هویت ناشی از دوری معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که زندگی‌اش تحت تأثیر این عشق نابود شده است. در نهایت، شاعر اظهار می‌کند که بدون حضور عشق، وجودش بی‌معنا و ناکافی است.