شمارهٔ ۸۵۷ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
خواست شاهد می پرستم، یللی
آنچه او می خواست هستم، یللی
دست رقصم آستینی بیش نیست
دست یار افشاند دستم، یللی
چون حباب از آه کارم شد درست
بحر گشتم، تا شکستم یلّلی
توبهٔ نشکسته نگذارم درست
عهد با پیمانه بستم یللی
سوز من سازد دماغ چرخ، ساز
عود این نه مجمرستم یللی
خضر می باید که تعمیرم کند
من همان دیوار پستم یللی
نغمهٔ مطرب چواز خویشم برد
آید آواز الستم، یللی
چشم ساقی می پیاپی می دهد
مست مست مست مستم یللی
این غزل از فیض مولانا، حزین
در گشاد بال بستم یلّلی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این غزل به تمایلات و خواسته‌های معشوق اشاره می‌کند و احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. او خود را همچون دریایی توصیف می‌کند که تحت تأثیر عشق و شوق است. دست رقص او فقط آستینی است که با عشق یارش کامل می‌شود. او از شکست‌ها و قدرت توبه می‌گوید و به نیاز به کسی مثل خضر (نماد هدایت و روشنی) اشاره می‌کند که او را تعمیر کند. در نهایت، او به مستی و نشاط ناشی از عشق و زیبایی می‌پردازد و در این حال، غزل را به پایان می‌رساند.