شمارهٔ ۸۵۸ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
دوشینه دلم داشت به یاد تو سرودی
کز دیدهٔ مرغان حرم خواب ربودی
هر چشم زدن، دیدهٔ دریا نسبم را
غمهای تو از گریه سبکبار نمودی
غافل ز تو یک دم دل مشتاق نگردد
اذ لیس سوی وجهک فی عین شهودی
وقت است که خورشید رخت جلوه گر آید
قد قام من لبین، ظلامات وجودی
بار غم کونین، حزین افکند از دوش
در پای خم باده، کند هر که سجودی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به احساسات عمیق عاشقانه و اشتیاق نسبت به معشوق اشاره دارد. شاعر از یاد معشوق و تاثیری که بر دل و زندگی او گذاشته صحبت می‌کند. او می‌گوید که غمهای معشوقش را با اشک خود سبک‌تر کرده و در غیاب او دلش آرام نمی‌گیرد. همچنین، اشاره به آمدن خورشید و شکوفایی در زندگی دارد، و بر این موضوع تأکید می‌کند که باری از غم بر دوش اوست که با سجده برای معشوق سبک می‌شود. به طور کلی، شعر ترکیبی از عشق، غم و امید را به تصویر می‌کشد.