شمارهٔ ۸۶۵ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
خرابم از ادای شیوهٔ مستانهٔ چشمی
خمارآلوده ام، از گردش پیمانهٔ چشمی
شراب شوق هر کس جلوه در پیمانه ای دارد
که مجنون محو لیلی بود و من دیوانهٔ چشمی
چه کیفیّت بود در ساغر، این چشم سخن گو را؟
به خواب بیخودی، دل رفته از افسانهٔ چشمی
نگاه گرم ترسا زاده ای سرگشته ام دارد
که می آید سیه مستانه، از میخانه چشمی
حزین ، نبود چو من مستی، خرابات محبّت را
پیاپی می زنم پیمانه، از میخانهٔ چشمی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر از حال و احساسات خود می‌گوید. او خمار و خراب از زیبایی و تاثیر چشمان محبوبش است و مانند دیوانه‌ای مجنون لیلی در عشق خود غرق شده است. شاعر به تأثیر عمیق نگاه‌های محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که هر کس شوق و عشق خود را در چیزی متفاوت می‌بیند، اما او فقط از چشمان محبوبش مست و خمار است. او حس می‌کند که این چشم‌ها مانند میخانه‌ای هستند که او را به مستی و بیخودی کشانده‌اند و در این حالت دیگران نمی‌توانند مانند او عمیقاً احساس کنند. در نهایت، شاعر به تکرار نوشیدن از این «میخانه» (چشمان محبوب) اشاره می‌کند که نشان از عشق و وابستگی عمیق او دارد.