شمارهٔ ۱۰۸ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و نهایت ظرافت معشوق اشاره می‌کند که چهره‌اش همچون گل و رنگش به گرمایی آفتاب است. او به درد و دل خود اشاره دارد و می‌گوید که خوشا به حال کسی که در می‌گساری غرق است. همچنین زیبایی و جذابیت موی معشوق را به طرز جالبی توصیف می‌کند و از حالتی که زلف او به خواب و کسادی رفته، سخن می‌گوید.