شمارهٔ ۱۲۰ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و ناامیدی خود گفت‌وگو می‌کند. او می‌گوید که مدتی است که نه سخن خوشی می‌شنود و نه امیدی برای تغییر دارد. او از خدا می‌خواهد که زخم دلش را درمان کند، چون در این دنیا چیزی جز این درخور بازی و گذران زندگی نیست. شاعر اشاره می‌کند که حتی اگر کسی او را از قفس زندگیش رها کند، هنوز هم توانایی پرواز و آزادی ندارد.