شمارهٔ ۱۲۲ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات ناتمام / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
نتوانست به موی کمر یار آویخت
ورنه پرگالهٔ دل، بر مژه بسیار آویخت
دل خون گشتهٔ پر داغ مرا چیست گناه؟
لاله، جایی که به آن گوشهٔ دستار آویخت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیت به احساسات عمیق و دردناک خود اشاره میکند. او نتوانسته به موی بلند معشوقش تکیه کند وگرنه دلش را که از غم پر از داغ است، به مژگان معشوق آویخته بود. در واقع، عشق و دلتنگی او به خوبی نمایان است.