شمارهٔ ۱۷ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات ناتمام / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
خوش آنکه غازه گر آیم رخ فرنگ تو را
زخون دیده فروزم، چراغ رنگ تو را
دلیل مقصد آوارگان عشق منم
نشان بوسه گذارم، دهان تنگ تو را
شکستت ای چمن آرای آرزو مرساد
که مومیایی دل کرده اند، سنگ تو را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و برای توصیف احساساتش از تصاویری شاعرانه استفاده می‌کند. او می‌گوید که اگر به عشق خود برسد، چهره‌اش را روشن می‌کند و از اشک‌هایش چراغی برای زیبایی او می‌سازد. همچنین، او خود را راهنمایی برای عاشقانی می‌داند که در جستجوی عشق‌اند و به بوسه بر لب معشوق اشاره می‌کند. در پایان، با ابراز حسرت به زیبایی معشوق، به درد و رنج دل خود اشاره می‌کند.