شمارهٔ ۲۷۹ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به زیبایی و جذابیت چشمان محبوبش اشاره می‌کند. او می‌گوید که رنگ چشم محبوبش همچون اشک گلگون باده‌ای ناب است و یاد لبانش درخت آبی را در ذهنش تداعی می‌کند. همچنین، شاعر بیان می‌کند که تنها آنچه از حقیقت و معنی در زندگی دیده است، تصویری شبیه خواب است و در واقع، هر چیز در این دو عالم، مانند خواب و خیال است.