شمارهٔ ۲۸۵ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات ناتمام / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
سیاهی را، به اشک از دیدهٔ خود کام می شوبم
رخش را کعبه دانم، جامهٔ احرام می شویم
به خون توبه، زهد خشک، آلوده ست دامان را
ردای خانقاهی در می گلفام می شویم
نیاز دل، غرور ناز او را سرگران دارد
نگاه از چشم می دزدم، ز لب پیغام می شویم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر با استفاده از تصاویری نمادین، به توصیف احساسات عمیق خود می‌پردازد. او از سیاهی اشک برای پاک کردن غم‌ها صحبت می‌کند و به زوایای روحانی می‌نگرد. فضای معنوی کعبه و احرام را به تصویر می‌کشد و به لحاظ روحی، در جستجوی زیبایی و شگفتی در زندگی است. همچنین با اشاره به توبه و زهد، تضادهایی را به تصویر می‌کشد که در آن نیاز و غرور دل را بیان می‌کند. در نهایت، شاعر در پی پیغام‌هایی از عشق و زیبایی است که در زندگی و روابطش وجود دارد.