شمارهٔ ۳۰۵ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش می‌پردازد. او می‌گوید اگر نقاب زیبای این معشوقه از چهره‌اش برداشته شود، دل‌ها را در هم می‌شکند و عقل و دین را به چالش می‌کشد. چشم‌های معشوقه همچون سرمه، زیبایی خاصی به او بخشیده و او به زیبایی غزالی است که در سرزمین عطر مشک حرکت می‌کند. همچنین، موهای او همچون رازی گرانبها، بر چهره‌اش برافراشته شده و کعبه نیز در مقابل جذابیت او به ناز و دلربایی خود می‌افکند.