شمارهٔ ۳۲۰ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات ناتمام / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
گذشت آن دور کز ساغر، کند یاری مرا یاری
به اشک لاله گون زین پس، نمایم چهره گلناری
ز بار زندگانی، در جهان چندان گران بارم
که جان ناتوان آمد مرا بر لب به دشواری
شب غفلت فروبست، اختران را دیدهٔ روشن
ندانم ازکه باید داشت دیگر، چشم بیداری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شعری که به آن اشاره شده، حس ناامیدی و رنج شاعر را از دوران گذشته‌ای که در آن یاری و شادی وجود داشته، بیان می‌کند. شاعر اکنون با بار سنگین زندگی دست و پنجه نرم می‌کند و احساس می‌کند که جانش دیگر توان ادامه ندارد. همچنین به بی‌خبری و غفلت شب اشاره می‌کند و به دنبال بیداری و آگاهی است، اما نمی‌داند به چه کسی باید امید کند. در کل، این شعر حالتی از اندوه و نداشتن یاری و روشنایی در زندگی را به تصویر می‌کشد.