نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۴۰ حزین لاهیجی

حزین لاهیجی / غزلیات ناتمام / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

تا کی از عشوه، فریب دل ناکام دهی

جان ستانی گرو بوسه و دشنام دهی

رنجه کن دست، چو با تیغ و کفن آمده ام

گفته بودی که مراد دل ناکام دهی

ساغری نذر من دلشده، بر خاک فشان

ساقیا، می چو به رندان می آشام دهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر حاکی از احساسات عمیق عاشقانه و درد ناکامی است. شاعر از معشوق می‌خواهد که دیگر او را فریب ندهد و به جای وعده‌های توخالی، به عشق واقعی‌اش پاسخ دهد. او در بیان اشتیاقش به معشوق، اشاره به رنج و عذابی دارد که برای به دست آوردن عشق وی متحمل شده است. در نهایت، شاعر از ساقی می‌خواهد که برای او می‌نوشاند تا از غم و ناکامی دل خود بکاهد.