شمارهٔ ۸ - در وصف خود سروده است حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر احساس ناتوانی و ناامیدی خود را از محیط و زمانه‌ای که در آن زندگی می‌کند، بیان می‌کند. او به خود سپاس می‌گوید و تأکید می‌کند که هر چه بگوید نه اتهام است و نه لاف، و از حسودان نمی‌ترسد. شاعر به نادرستی و پستی مقام خود اشاره می‌کند و می‌گوید اگر شایستگی او را زیر سوال ببرند، نباید به تمجید و التماس روی آورد. او به تحولات عاطفی و ذهنی خود اشاره دارد و از اینکه دیگران نمی‌توانند او را درک کنند، ناراحت است. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که هیچ امیدی در این دنیا نیست و تلاش می‌کند تا خودش را بشناساند، ولی از بی‌توجهی دیگران ناراضی است.