بخش ۷ - در وصف حسن حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / فرهنگ نامه / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
بر وبرز ، چون سرو آراسته
نهالی ز گلزار جان خاسته
دو ابرو کمان کش، دو زلف از کمند
درافکنده آزاد دلها، به بند
صف محشر، آشوب مژگان او
به خون تشنگان، تیغ بندان او
خطش دفتر زهد را برنوشت
غمش شادی بخت را، سرنوشت
رخش لاله ها را، جگر سوخته
چراغ دل و دیده، فروخته
چو پرتو به دل، یاد آن رو زند
به مینو، مرا سینه پهلو زند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و جذبه شخصی خاص است که مانند سرو زیبا و آراسته است. او با ابروهای کمان‌سان و دو زلف خود دل‌های بسیاری را به بند کشیده و مژگانش همچون صف محشر، آشوبی ایجاد کرده است. خط و قلم او بالعکس زهد است و غم و شادی به هم آمیخته‌اند. رخسارش مانند لاله‌هاست و دلها را به عشق و شوق می‌سوزاند. یاد او همچون پرتو نور، در دل شاعر روشنایی می‌بخشد و احساسات عمیقی را در او ایجاد می‌کند.