فرهنگ نامه — مثنویات حزین لاهیجی
فهرست شعرها
- بخش ۷ - در وصف حسن — بر وبرز ، چون سرو آراسته
- بخش ۲ - در نعت خواجه دوسرا علیه و علی آله التحیه و الثثا — چرا نام مشتی گدایان بَرم؟
- بخش ۴ - در منقبت سرور اولیا -علیه التحیّه و الثّنا- یعنی امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب (ع) — سر شیرمردان عالم، علی
- بخش ۳ - خطاب زمین بوس — سپهر آستانا، ملک چاکرا
- بخش ۵ - ستایش خاقان سخن — سخن گوهر لجّهٔ سرمدی ست
- بخش ۸ - صفت جنگ — دل خاک شد از ستوران، ستوه
- بخش ۶ - در گشایش این نامهٔ نامی گوید — شکست استخوان، طبع اندیشه زای
- بخش ۱ - فرهنگ نامه — به نام نگارنده هست و بود
- بخش ۱۰ - صفت اسب — خرامنده کوهی، فلک پیکری
- بخش ۱۳ - در صفت مردان کار فرماید — به دیبا و اطلس فریباست، زن
- بخش ۹ - صفت تیغ — تناور نهنگی‌ست شمشیر او
- بخش ۱۱ - صفت نامه — بفرمود دانای روشن ضمیر
- بخش ۱۶ - صفت ممالک بهشت نشان ایران عَمَّره اللّه — بهشت برین است ایران زمین
- بخش ۱۴ - خطاب به پادشاه در قبول صلح و ترک ستیز و اندرزی چند از حِکم — چو دشمن دَرِ صلح زد، در پذیر
- بخش ۱۵ - حکایت — شنیدم شهنشاه گیتی گشای
- بخش ۱۲ - در نصیحت و بی وفایی دهر گوید — ز افسون چرخِ دریده دهل
- بخش ۱۸ - در صفت خاموشی گوید — تو را تا نباشد گرانمایه ای
- بخش ۱۷ - در توصیف دارالسلطنه اصفهان گوید — گرامی ترین عضو انسان دل است