نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۲ - در نعت خواجه دوسرا علیه و علی آله التحیه و الثثا حزین لاهیجی

حزین لاهیجی / فرهنگ نامه / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

چرا نام مشتی گدایان بَرم؟

ستایش به درویش سلطان برم؟

نخستین خدیو دیار وجود

بهین موجهٔ چشمه ساران جود

قدم سای بزم، ایزد پاک را

مربع نشین، تخت لولاک را

به بربستن رخت ازین کهنه دیر

براق خرامنده اش، برق سیر

فرازندهٔ پایهٔ سروری

برازندهٔ تاج پیغمبری

گل از نافهٔ خلق او مشک بوی

خور از بادهٔ مهر او، سرخ روی

دل از نعمت عام او، چیردست

لب از لذّت نام او، شیر مست

به نیروی تیغش، ظفر سرفراز

به رخسار عهدش، در بخت باز

به کفر، آذر از نور ایمان او

به کین خنجر، از مهر رخشان او

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش و تمجید از شخصیت بزرگی می‌پردازد که به عنوان "خدیو دیار وجود" معرفی می‌شود. شاعر در وصف او از صفات والای انسانی و ویژگی‌های برجسته‌اش مانند بخشندگی، قدرت، و زیبایی سخن می‌گوید. او به عرفان و معنویت این شخصیت اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه نور ایمان و محبت او می‌تواند تاریکی‌های کفر و کینه را برطرف کند. این شعر به نوعی تجلی عشق و ارادت شاعر به مقام و کرامت این شخصیت است.