بخش ۴ - فی المنقبه حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / مطمح الانظار / وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)
شاهسوار صف هیجا علی
واقف اسرار خفیّ و جلی
آیتی از منقبتش هل اتی
رایتی از مکرمتش لافتی
نفس نبی، باب شبیر و شبر
ناصر دین، سرور عالی گهر
قافله سالار همه رهروان
داغکش ناصیهٔ خسروان
والی ملک و ملکوت از ازل
برتر از اندیشهٔ خَلقش، محل
جادهٔ حق، مسلک و منهاج او
دوش نبی، پایهٔ معراج او
صدرنشین، صفحهٔ ایجاد را
عرش گزین، علم خدا داد را
ساقی جان، از می کوثر سرشت
دوستیش، سایق راه بهشت
یا اسدالله، ز حزین غریب
روی متاب ازکرم بی حسیب
پرده نیوشندهٔ فرمان توست
حلقه به گوشی ز غلامان توست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به مدح و ستایش علی (ع)، امام اول شیعیان و شوهر فاطمه (ع) پرداخته است. شاعر او را شخصیتی برجسته و عارف به اسرار میداند که سرور را برای دین و رهبران میباشد. او را قافلهسالار مؤمنان و برتر از تمام مخلوقات معرفی کرده و تأکید میکند که روش و مسیر او، راه حق است. همچنین به ویژگیهای خاص ایشان چون علم و فضل اشاره میکند و از او به عنوان ساقی جان که عشق به بهشت را هدایت میکند، یاد میکند. در نهایت، از او میخواهد که از رحمت و کرم خود روی نگرداند.