شمارهٔ ۲۵ - و له ایضا حیدر شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از مولاناست و به بیان حالاتی از عشق و نیاز انسانی می‌پردازد. در این شعر، شاعر به شکرگزاری از خداوند می‌پردازد که در دل میکده، درهای عشق و نیاز به روی او باز است. خم‌های میکده به خاطر مستی و شوری که در آنها هست در جوش و خروش‌اند و می‌فهماند که حقیقت عشق واقعی است نه مجازی. شاعر به تفاوت میان حال عاشق و معشوق اشاره می‌کند؛ عاشق در بیچارگی و نیاز غرق است و معشوق در غرور و قدرت. او رازی را که مخصوص دوستان است به او بگویید و توضیح می‌دهد که عشق و دل‌باختگی، داستانی طولانی و پرپیچ و خم دارد. در انتها، شاعر به زیبایی و عشقی که در کعبه حقیقی وجود دارد اشاره کرده و به میلان دل خود می‌پردازد، خواهان شناخت بیشتر از آنچه که در دل و جان او می‌گذرد. همچنین، از دوری و سوز دل خود می‌گوید و به این نتیجه می‌رسد که عشق حقیقی همواره در دل انسان‌ها زنده است.