شمارهٔ ۳۱ - و له ایضا حیدر شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق خود به یک معشوق سنگدل و زیبا سخن می‌گوید. او از دل‌باختگی‌اش به آن معشوقی که مانند پسته شیرین و زیبای است، می‌گوید و آرزو می‌کند لحظاتی شیرین با او بگذراند. شاعر به شدت تحت تأثیر زیبایی و طراوت او قرار دارد و می‌خواهد با بوسه‌ها و عشق خود، از او کام دل بگیرد. او به شدت دچار درد و رنج ناشی از این عشق است و فریاد می‌زند که این درد به شدت او را آزار می‌دهد. در کل، شعر بیانگر عمق عشق و رنج ناشی از آن است.