شمارهٔ ۳۴ - و له ایضا حیدر شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احوالات عاشق و دلشکستگی شاعر است. شاعر از عشقش به معشوق و تأثیر آن بر زندگی‌اش سخن می‌گوید. او نگران است که عشقش ممکن است موجب سوختن جهان شود. همچنین به پیرمردی اشاره می‌کند که روزگاری در مسجد نشسته بود و حالا در وضعیتی متفاوت است. شاعر از زنگار دل و آینه یاد می‌کند و می‌خواهد از دل زنگار گرفتۀ خود پاک شود. او به ناتوانی خود در برابر عشق و تنهایی‌اش اشاره می‌کند و در نهایت به یارانش می‌گوید که خود را از غم و غصه جدا کنند. شعر به نوعی ادای احترام به عشق و درد جدایی است.