شمارهٔ ۷۳ - و له ایضا حیدر شیرازی
حیدر شیرازی / غزلیات / وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)
من نکنم توبه ز معشوق و می
توبه ز معشوقه و می تا به کی؟
از رمضان گر بجهم روز عید
روزه ی سی روزه گشایم به می
هر که میسر شودش وصل یار
به که میسر شودش ملک کی
حیدر دل خسته بود بی نوا
در رمضان همچو دف و چنگ و نی
عید کند بلبل طبعش نوا
از هوس روی چو گلزار وی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این اشعار از توبه کردن از عشق و می‌گساری سخن می‌گوید و اعتراف می‌کند که توبه کردن از این موارد برای او معنایی ندارد. او همچنین به بزرگداشت عید و روزه‌داری اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در عید، می‌نوشد. شاعر همچنین به عاشقانی که به وصال محبوب می‌رسند، افتخار می‌کند و تشبیهاتی از حال و هوای عید و شادی بلبل و نغمه‌های آن می‌کند، که نشان از شوق و عشق او دارد.