نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۲۳ - در بیان قرب و بعد و کیفیت آن امیر حسینی هروی

امیر حسینی هروی / کنز الرموز / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

از حجاب نفس ظلمانی برآی

تا شوی شایسته قرب خدای

آفتاب از آسمان پیدا نمود

چشم نابینا نمی بیند چه سود

ای که چشمت را به معنی نور نیست

نزد حق شو حق ز بنده دورنیست

ای بما از ما بما نزدیکتر

داند آنکس کو ز خود دارد خبر

تا ز قرب و بعد برناری نفس

زانکه این علت همه خار است و بس

این همه مغز است اینجا پوست نی

دوست را پروای نام دوست نی

نور حق پیداست لکن جیب تست

دیده حق بین بباید از نخست

قرب حق دوری تست از بود خویش

بی زیان خود نیابی سود خویش

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تلاش برای درک و نزدیکی به خداوند و رفع موانع درونی اشاره دارد. شاعر به ما می‌گوید که برای رسیدن به قرب الهی، باید از حجاب نفس و مشکلات درونی عبور کنیم. او تأکید می‌کند که آفتاب حقیقت همیشه در دسترس است، اما کسانی که چشم حقیقت بین ندارند، نمی‌توانند آن را ببینند. در نهایت، شاعر یادآور می‌شود که شناخت و آگاهی از خود موجب نزدیک‌تر شدن به حق می‌شود و هرگونه فاصله ناشی از غفلت از نفس آدمی است. شناخت و تطهیر نفس کلید درک واقعی و نزدیک شدن به خداوند است.