امیر حسینی هروی
درگذشته ۷۱۸ هجری قمری، غور
زندگی‌نامهٔ امیر حسینی هروی
رکن الدین حسین بن عالم بن ابی الحسن حسینی غوری هروی (سال ولادت نامعلوم در ده «گرو» از بلاد «غور»، درگذشته به سال ۷۱۸ هجری قمری در هرات) متخلص به «حسینی» و مشهور به «اَمیرْ حُسِینی» و همچنین «امیرحسینی سادات»، «امیرسیدحسینی» و ملقب به «جنید ثانی» شاعر بزرگ هرات و از مشایخ طریقت سهروردی است. منظومهٔ «گلشن راز» شیخ محمود شبستری در پاسخ سؤالاتی است که امیرحسینی در قالب ۱۵ بیت شعر در شوال سال ۷۱۷ هجری قمری فرستاده است. مثنوی «کنز الرموز» حسینی از روی نسخهٔ آماده شده به کوشش همراهان وبگاه تصوف ایرانی در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار امیر حسینی هروی
شعرهای امیر حسینی هروی
- بخش ۴ - حکایت — قصه‌خوانی بر سر حرفم رسید
- بخش ۷ - در بیان معرفت نماز و کیفیت آن — نفس تست آلوده حرص و هوا
- بخش ۵ - در بیان معرفت عشق و تحقیق آن — چون سمند فکرتم جولان نمود
- بخش ۸ - در بیان معرفت زکوة و کیفیت آن — مالها داری تو ای صاحب نصاب
- بخش ۳ - در بیان معرفت و نصیحت گوید — هان حسینی این همه سودا چراست
- بخش ۲ - فی نعت النبی صلی الله علیه و آله — خواجه کونین ختم مرسلین
- بخش ۶ - در بیان معرفت اسلام و کیفیت آن — هان دهان این گوهر کان خرد
- بخش ۱ - بسم اللّه الرحمن الرحیم — باز طبعم را هوای دیگر است
- بخش ۹ - در بیان معرفت روزه — تا تو باشی بسته هر بیم و تاب
- بخش ۱۰ - در بیان معرفت حج — زین گریبان هر که سر برمی زند
- بخش ۱۵ - در بیان نفس اماره گوید — از مقام سرکشی بیرون برش
- بخش ۱۴ - در بیان معرفت نفس گوید — چون تو نفس خویش را بشناختی
- بخش ۱۳ - در بیان تعریف عارف — چون بوحدت درگذشتی از دوئی
- بخش ۱۲ - در بیان معرفت توحید — چون مسافر گشتی اندر راه دین
- بخش ۱۱ - در بیان معرفت علم — ای گرامی گوهر عالی نسب
- بخش ۱۶ - در بیان معرفت دل گوید — دل چه باشد مخزن اسرار حق
- بخش ۲۱ - در بیان رضا و کیفیت آن میفرماید — از رضا خود نیست بهتر منزلی
- بخش ۲۳ - در بیان قرب و بعد و کیفیت آن — از حجاب نفس ظلمانی برآی
- بخش ۲۴ - در بیان قبض و بسط میفرماید — در محبت چون زدی گام نخست
- بخش ۱۹ - در بیان معرفت توکل میفرماید — چون تو رو از غیر حق برتافتی
- بخش ۲۲ - حکایت در دریا شدن مرد صادق — عاشقی در موج دریایی فتاد
- بخش ۱۸ - در بیان کیفیت عقل گوید — ای ز نور عقل گشته بهره مند
- بخش ۲۰ - حکایت ابراهیم علیه الرحمة باراهب — رفت ادهم در یکی دیر کهن
- بخش ۱۷ - در بیان معرفت روح میفرماید — شمع جان را در لگن پنهان نهاد