بخش ۹ - در بیان معرفت روزه امیر حسینی هروی
امیر حسینی هروی / کنز الرموز / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
تا تو باشی بسته هر بیم و تاب
روزه داری صرفه نان است و آب
ای تهی کرده شکم از غافلی
دل تهی کن این بود الصوم لی
خانۀ نه در به بند ای کدخدای
پس روان هفت منظر برگشای
پای خود افشردۀ از گمرهی
چنگ در دنیا مزن تا وارهی
همچو ماه نو چه باشی پایبند
گر بگه خیزی چو صبح خیره خند
گر تو افطار از هوای خود کنی
روزه خود را همه باطل کنی
روزه داری را که با خود کار نیست
جز بدیدار خدا افطار نیست
هر نفس عیدی کن ای صاحب نظر
ماجرائی نیست با مرد سفر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به اهمیت روزهداری و ارتباط آن با خداوند اشاره میکند. نویسنده به کسی که روزهدار است توصیه میکند که از غفلت و دلبستگی به دنیا خودداری کند و دل خود را از امور دنیوی تهی کند تا بتواند به معنای واقعی روزهداری بپردازد. همچنین بیان میشود که روزهداری تنها با دیدار خداوند معنا پیدا میکند و هر که بخواهد روزهاش را با افکار دنیوی باطل کند، نمیتواند به هدف واقعی روزهداری دست یابد. در نهایت به نقش خودآگاهی و عید در هر نفس اشاره شده است.