بخش ۱۲۵ - مرا در عصر بی سوز آفریدند اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از خلق خود در زمانه‌ای خالی از احساس و شور سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که زندگی‌اش شبیه به نخی است که به گردن او بسته شده و این احساس را دارد که مانند کسی به دار آویخته شده است. این تصاویر نمادین نشان‌دهنده ناامیدی و مشکلاتی است که شاعر در زندگی احساس می‌کند.