بخش ۱۳۷ - دمید آن لاله از مشت غبارم اقبال لاهوری
اقبال لاهوری / ارمغان حجاز / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
دمید آن لاله از مشت غبارم
که خونش می تراود از کنارم
قبولش کن ز راه دلنوازی
که من غیر از دلی ، چیزی ندارم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. او از لاله‌ای که نمادی از زیبایی و عشق است، صحبت می‌کند که از خاک و غبار سر برآورده و خونش به کنارش می‌ریزد. شاعر از مخاطب می‌خواهد که این لاله را با مهربانی قبول کند، زیرا او تنها چیز با ارزشی که دارد، دلش است.