بخش ۱۹۹ - خودی تا گشت مهجور خدائی اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار به بیان روندی اشاره دارد که فردی از مقام و عظمت خداوند به حالت بی‌خبری و فراموشی از او می‌رسد. در این فرایند، فرد به فقر و نیاز روی می‌آورد و از نظر روحانی به وضعیتی پایین‌تر می‌افتد. در نهایت، با نگاهی به زیبایی‌ها و جذابیت‌های دنیوی، به نوعی از سروری غافل می‌شود که ناشی از مقام کبریایی است.