بخش ۳۳۵ - تو می دانی صواب و ناصوابم اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عمیق یک فرد می‌پردازد که به درک خود و اعمالش دست یافته است. او می‌گوید که می‌داند کارهایش درست یا نادرست است، اما نتایج بدی از تلاش‌هایش به دست آورده و به خاطر نادیده گرفتن درد و رنجش از سوی دیگران، خود را گناهکار می‌داند.