بخش ۳۵۸ - نپنداری که مرغ صبح خوانم اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل به این معنا اشاره دارد که گوینده نمی‌خواهد تصور کنی که تنها صدای مرغ صبح را می‌شنود و هیچ چیز دیگری نمی‌داند. او از طرفی می‌گوید که کلید باغ و رازهایش را در دامن خود دارد و نمی‌خواهد از او جدا شوی. به نوعی، بیان کننده‌ی اهمیت و عمق احساسات و دانش اوست.