بخش ۱۲۲ - هزاران سال با فطرت نشستم اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از تجربه عمیق خود با فطرت و جهان صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که سال‌ها با فطرت بوده و با آن پیوند خورده، اما در عین حال در برابر دو برداشت یا مفهوم از آن تسلیم شده و در طول این مسیر دچار تغییر و تحول شده است. در نهایت، او به نوعی تمایل به پرستش و شکستن این تصورات دارد.