بخش ۱۶۹ - بوی گل اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

حوری از باغ بهشت بیرون آمد و گفت که کسی از آن سوی آسمان‌ها خبری به ما نرساند. نمی‌توانم درک کنم که روز و شب چگونه می‌گذرد. این حالت عجیبی است که بتوان گفت مرد و زاد. بادی ملایم از گل‌ها دمید و وجودش به دنیای فردا و دیروز پیوست. چشمانش را باز کرد و همانند غنچه‌ای خندید. گل شد و برگ‌برگش بر زمین ریخت. از آن معشوقی که بندهایش آزاد شده، تنها یادگاری به نام آه باقی مانده است.