بخش ۱۸۷ - محاورهٔ ما بین خدا و انسان اقبال لاهوری
اقبال لاهوری / پیام مشرق / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
بخش 1
خدا:
جهان را ز یک آب و گل آفریدم
تو ایران و تاتار و زنگ آفریدی
من از خاک پولاد ناب آفریدم
تو شمشیر و تیر و تفنگ آفریدی
تبر آفریدی نهال چمن را
قفس ساختی طایر نغمه زن را
انسان:
بخش 2
تو شب آفریدی چراغ آفریدم
سفال آفریدی ایاغ آفریدم
بیابان و کهسار و راغ آفریدی
خیابان و گلزار و باغ آفریدم
من آنم که از سنگ آئینه سازم
من آنم که از زهر نوشینه سازم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، خداوند به آفرینش جهان و انسان‌ها اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که او کائنات را از خاک و آب ساخته است. در مقابل، انسان‌ها تنها به ایجاد سلاح و ابزار می‌پردازند. خداوند بر خلاف انسان‌ها، زیبایی‌هایی چون گل و باغ را خلق کرده و توانایی تبدیل سنگ به آیینه و زهر به نوشیدنی را دارد. این شعر به تضاد بین آفرینش‌های الهی و دستاوردهای انسانی می‌پردازد و بر خلاقیت و روحیۀ سازنده خدا تأکید می‌کند.