بخش ۱۱۳ - می دیرینه و معشوق جوان چیزی نیست اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تأمل دربارهٔ پوچی و عدم‌معنایی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که زیبایی‌ها و جذابیت‌های دنیوی، مانند عشق و جوانی، در برابر چشمان عمیق‌تر چیزی نیستند. او به قدرت‌های طبیعی و دانش‌های انسانی اشاره می‌کند و می‌گوید که همهٔ این‌ها در نهایت بی‌معنا هستند. شاعر توصیه می‌کند که از فکر کردن به خود نترسیم و به دنیای بیرونی بی‌جهت وابسته نشویم، زیرا وجود ما و جهان به معنای واقعی چیزی نیست. در نهایت، او به مسیر زندگی خود اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که حتی سفر و مسیرهای مختلف نیز بی‌ارزش هستند.